Reactie op mcc's reactie op 'Een geschiedenis van zin'

Eerst ter referentie een paar andere, Engelse vertalingen:

1 God has taken his place in the divine council;
in the midst of the gods he holds judgement:
6 I say, ‘You are gods,
children of the Most High, all of you;
7 nevertheless, you shall die like mortals,
and fall like any prince.’
Psalm 82 - The New Revised Standard Version (Anglicized Edition)

1 God presides in the great assembly;
he gives judgment among the "gods":
6 "I said, 'You are "gods";
you are all sons of the Most High.'
7 But you will die like mere men;
you will fall like every other ruler."
Psalm 82 (New International Version)

1 God standeth in the congregation of the mighty;
he judgeth among the gods.
6 I have said, Ye are gods;
and all of you are children of the most High.
7 But ye shall die like men,
and fall like one of the princes.
Psalm 82 (King James Version)

1 -- A Psalm of Asaph.
God hath stood in the company of God, In the midst God doth judge.
6 I -- I have said, `Gods ye [are],
And sons of the Most High -- all of you,
7 But as man ye die,
and as one of the heads ye fall,
Psalm 82 (Young's Literal Translation)



Michael S. Heiser van de University of Wisconsin-Madison zegt:

"God speaks to the other elohim [='goden']. (...) Verse 7, the next verse, confirms this interpretation, since it says that these gods to whom God was speaking would "die like men" – if they were already men, this makes no sense."
http://www.thedivinecouncil.com/dc101Psalm82John10.pdf

Elders zegt hij:

"First, the fact that the (elohim) in 6a are called (bene elyon) is a strong argument to their divine nature, for (elyon) is a completely transparent title for deity, both in Hebrew and Ugaritic. The word refers only to God / El in the Bible and Ugaritic religious texts.7 The point here is that the phrase "sons of Elyon" in Canaanite (Ugaritic) material always refers to gods / divine beings. Hence the identical phrasing in biblical Hebrew, whose closest "linguistic cousin" is Ugaritic, would require a comparative understanding. Anyone in ancient Palestine who heard or read the phrase "sons of the Most High" would know instantly that divine beings was the referent.
Second, the terms and themes in this psalm are also present in Ugaritic literature. Elyo4n, princes / shining ones, and gods are all present in the Ugaritic poem “the Gracious Gods,” and it is quite telling that the notion in Psalm 82:7 of the (elohim) “falling” like “one of the Shining Ones” is found “in a specific episode of Canaanite mythology, in which the fall of one of the "sons of the princes" of the heavenly council was depicted."
http://www.thedivinecouncil.com/Psalm_82_overview.pdf


Een andere bron over het belang van Ugaritische teksten:
"The ancient Canaanite city-state of Ugarit is of utmost importance for those who study the Old Testament. The literature of the city and the theology contained therein go a very long way in helping us to understand the meaning of various Biblical passages as well as aiding us in deciphering difficult Hebrew words. Ugarit was at its political, religious and economic height around the 12th century BCE and thus its period of greatness corresponds with the entry of Israel into Canaan.
Why should people interested in the Old Testament want to know about this city and its inhabitants? Simply because when we listen to their voices we hear echoes of the Old Testament itself. Several of the Psalms were simply adapted from Ugaritic sources; the story of the flood has a near mirror image in Ugaritic literature; and the language of the Bible is greatly illuminated by the language of Ugarit. For instance, look at M. Dahood’s brilliant commentary on the Psalms in the Anchor Bible series for the necessity of Ugaritic for accurate Biblical exegesis."
(...)
"There is one Ugaritic text which seems to indicate that among the inhabitants of Ugarit, Yahweh was viewed as another son of El. KTU 1.1 IV 14 says: sm . bny . yw . ilt . [Meaning:] “The name of the son of god [El], Yahweh.” This text seems to show that Yahweh was known at Ugarit, though not as the Lord but as one of the many sons of El. (...) [Some] Psalms were most likely originally Ugaritic or Canaanite hymns to El which were simply adopted by Israel (...). In 1 Kings 22:19-22 we read of Yahweh meeting with his heavenly council. This is the very description of heaven which one finds in the Ugaritic texts. For in those texts the “sons of god” are the sons of El."
http://www.theology.edu/ugarbib.htm


"This four-tiered model of the divine family and council apparently went through a number of changes in early Israel. In the earliest stage, it would appear that Yahweh was one of these seventy children, each of whom was the patron deity of the seventy nations. This idea appears behind the Dead Sea Scrolls reading and the Septuagint translation of Deuteronomy 32:8-9. In this passage, El is the head of the divine family, and each member of the divine family receives a nation of hi s own: Israel is the portion of Yahweh. The Masoretic Text, evidently uncomfortable with the polytheism expressed in the phrase "according to the number of the divine sons," altered the reading to "according to the number of the children of Israel" (also thought to be seventy). Psalm 82 also presents the god El presiding in a divine assembly at which Yahweh stands up and makes his accusation against the other gods. Here the text shows the older religious worldview which the passage is denouncing.
By some point in the late monarchy, it is evident that the god El was identified with Yahweh (...). In this form, the religious devotion to Yahweh casts him in the role of the Divine King ruling over all the other deities. This religious outlook appears, for example, in Psalm 29:2, where the "sons of God" or really divine sons or children are called upon to worship Yahweh, the Divine King. The Temple, with its various expressions of polytheism, also assumed that this place was Yahweh's palace which was populated by those under his power." http://www.bibleinterp.com/articles/MSmith_BiblicalMonotheism.htm


"We have considered some of the many cases where the New Testament authors found it necessary to follow the LXX [Septuagint] over the Hebrew Old Testament. Says Richard F. Smith, "at times the LXX is cited [in the New Testament] in support of Christian doctrines precisely because the Hebrew text does not support the doctrines in question" (in Brown, Fitzmyer, and Murphy 2:511).
Further proof that variant readings affect important passages comes from Deuteronomy 32:8-9. In the MT, as it is translated in the KJV, the passage reads as follows:
When the most High divided to the nations their inheritance, when he separated the sons of Adam, he set the bounds of the people according to the number of the children of Israel. For the LORD's [Yahweh's] portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance.
However, it has long been known from the Septuagint, and more recently from the Dead Sea Scrolls, that the phrase "according to the number of the children of Israel" used to read "according to the number of the sons of God." In the RSV, which takes into account the confirming evidence from the Dead Sea Scrolls, the passage reads like this:
When the Most High [El Elyon] gave to the nations their inheritance, when he separated the sons of men, he fixed the bounds of the peoples according to the number of the sons of God. For the LoRffs [Yahweh's] portion is his people, Jacob his allotted inheritance.
The significance of this variation is that in ancient times the term "sons of God" frequently referred to members of a divine assembly of gods. The ancient Hebrews believed in a divine council of deities headed by the supreme father-god El (also called Elohim or E1 Elyon), and they often referred to the members of this council as "the sons of God ." There is considerable disagreement among scholars over the council's composition, but there is no serious question that a belief in a divine assembly of heavenly deities was an important doctrine in ancient Hebrew theology (Eissfeldt; Mullen; Hayman; Morgenstern; Hanson 39; Clifford; Ackerman; Ackroyd; Seaich 1983:9-23).
By changing "the sons of God" to "the children of Israel," someone was deliberately trying to eliminate the reference to the divine council.
The LXX and Dead Sea Scroll versions of Deuteronomy 32:8-9 portray Yahweh as separate from El and as a member of the divine assembly subordinate to Him. As Niels Lemche says, "the Greek version apparently ranges Yahweh among the sons of the Most High, that is, treats him as a member of the pantheon of gods who are subordinate to the supreme God, El Elyon" (226, emphasis added). According to Harvard University's Paul Hanson,
This verse no doubt preserves early Israel's view of her place within the family of nations. The high god "Elyon" originally apportioned the nations to the members of the divine assembly .... Israel was allotted to Yahweh (39). As the RSV puts it, Israel was Yahweh's "allotted inheritance," given (or "allotted") to Him by His Father, El.
The Dead Sea Scrolls and the Septuagint prove that in the original Hebrew of Deuteronomy 32:8-9, Yahweh was portrayed as a member of the divine council under El. Therefore, those who subsequently tampered with the Hebrew text were probably Yahweh-only editors who wanted to erase the original distinction between E1 and Yahweh and to depict Yahweh as the one and only God."
http://www.lightplanet.com/mormons/response/qa/bible_inerrant_griffith.htm



Psalm 89 (herziene statenvertaling) is interessant in deze context, machtige vorsten worden hier geassocieerd met de hemel in een tijd waarin er geen concept van een hemels hiernamaals bestond:
6 Daarom looft de hemel Uw wonderen, HEERE,
ook prijst men Uw trouw in de gemeente van de heiligen.
7 Want wie kan in de hemel met de HEERE gemeten worden?
Wie is de HEERE gelijk onder de machtige vorsten?
8 God is zeer geducht in de raad van de heiligen
en ontzagwekkend boven allen die rondom Hem zijn.


Uit The Oxford Companion To World Mythology (David Leeming, Oxford University Press, 2005, page 118):
"It seems almost certain that the God of the Jews evolved gradually from the Canaanite El, who was in all likelihood the 'God of Abraham'...If El was the high god of Abraham - Elohim, the prototype of Yahveh - Asherah was his wife, and there are archeological indications that she was perceived as such before she was in effect 'divorced' in the context of emerging Judaism of the seventh century B.C.E. (See 2 Kings 23:15)


Nog meer relevante informatie (o.a. over Ugarit) hier:
http://www.adath-shalom.ca/ugarit.htm
http://www.adath-shalom.ca/israelite_religion.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Ugarit
http://en.wikipedia.org/wiki/El_(god)#.C4.92l_in_the_Tanakh
Interessante link in dit verband: http://www.nbv.nl/index.php?id=266#c2244

Afscheidsrede NSA, 06-2006

Zoals die voorgelezen had moeten worden als daar genoeg tijd voor was geweest. In werkelijkheid heb ik alleen de voor mij belangrijkste gedeelten kunnen voorlezen, met name die over mijn nieuw verworven ongeloof.


Mijn boek voor de NSA-bibliotheek komt eraan, dat beloof ik, maar ik kon geen geschikte vinden en ik wil geen geen prul kado doen.

Toen ik in het jaar 2000 lid werd van NSA, deed ik dit op goed geluk. Ik was nieuw in Amsterdam en kende bijna niemand in de omgeving (in mijn geval geheel westelijk Nederland), en ik vreesde daarnaast dat ik in m’n eentje mijn wankele geloof zou verliezen in deze grote en goddeloze stad. Dus toen ik een uitnodiging las voor een informatieavond mét gratis maaltijd van een obscure christelijke vereniging, aarzelde ik niet en ging er naartoe. Eerst hield een staflid een praatje, waar ik een beetje van schrok. De activiteiten klonken me allemaal zo vroom en saai in de oren; had ik daar wel zin in? Was ik immers niet in Amsterdam gaan studeren om te kunnen zwelgen in goedkoop bier, schaarsgeklede vrouwen en luide beatmuziek?
Nee dus, maar ik had wel degelijk zin in lol, in combinatie met een gezonde dosis diepgang dan. Nadat ik wat leden uitgehoord had (die me ondanks m'n Achterhoekse tongval blijkbaar konden verstaan), wist ik dat ik bij NSA ook voor de wat primitievere behoeften goed zat. Het mag geen verrassing heten dat ik in de daarop volgende jaren bijna consequent tot sluitingstijd borrelde en feestte, iets wat ik iedereen kan aanraden, en iets waarop ik nog steeds onterecht trots ben.

Voor mijn gevoel ben ik enorm veranderd tijdens mijn lidmaatschap. Ik meen me te herinneren dat ik ooit een stuk verlegener was, en dat ik minder goed uit mijn woorden kon komen als nu…DAN nu. Wat dat betreft leer je bij NSA wel communiceren: over semi-zakelijke dingen in commissies, over je diepste zieleroerselen tijdens kring en, naargelang je stemming, over helemaal niks zinnigs tijdens borrels. Het eerste jaar twijfelde ik of ik wel de goede keuze had gemaakt, en bleef ik weg bij veel activiteiten. Maar ik besloot om het toch nog een jaartje te proberen. Met succes, want aan aan het tweede jaar hield ik zelfs een troetelnaam over, die mij tot vandaag de dag vriendschappelijk wordt toegebruld en die me waarschijnlijk tot in lengte van dagen zal achtervolgen.
Echt hoge functies heb ik nooit geämbieerd, mede omdat ambitie mij weinig zegt en ik dit met passie uitstraal. Dat is maar goed ook, want ik ben vrij slecht in het organiseren van dingen, een waarheid die ik weerspiegeld zag in de woorden van mijn zus, die eens liefdevol tot me sprak:
“Als ik ooit ga trouwen, word jij dus ECHT niet de ceremoniemeester!”
Gelukkig is er ook voor mensen als ik genoeg te doen achter de schermen. Ik heb aan menige Profiel meegewerkt, heb flyers, posters, polo’s en een Introkrant ontworpen, enzovoort.
Eens behoorde ik ook tot een familie: Uno Sumus Animo. Een naam die reeds vervlogen lijkt, maar zo gaan de dingen, en zo hoort het ook.
Oude lullen….eh..Oude dingen maken plaats voor nieuwe, en alleen zo blijft een vereniging dynamisch en bij de tijd. Ik merk dat de disputen zich nog wat inhouden (behalve Appoggiatura dan). En dat terwijl je zou kunnen zeggen dat disputen een vereniging maken tot wat zij is. Komaan jongelui, er zit meer in! Alles is immers mogelijk met goede ideeën en zo’n 20 mensen tot je beschikking.

Ik heb bij NSA nog nooit een getuigenis gegeven, hoe waardevol en boeiend me dit ook leek. Ik had namelijk een probleem: Ik wist nooit waaróver ik moest getuigen. Dat weet ik nu wel, dus bij deze:

Gedurende de jaren heb ik veel mensen in mooie afscheidsredes horen zeggen hoe ze zijn gegroeid in geloof tijdens hun NSA-tijd. Ik heb daarentegen ongeveer anderhalve maand geleden besloten om mezelf geen christen meer te noemen. Waarom? Nou, ik vond het niet meer eerlijk tegenover mezelf en anderen om te doen alsof ik geloofde. Want dat deed ik op een gegeven moment. Ik had, sinds ik als tiener serieus over het geloof begon na te denken, al mijn twijfels over veel zaken. Dingen uit de christelijke leer en de Bijbel botsten met mijn gevoel, met mijn verstand, met mijn ervaring, met dingen die ik las, over wetenschap, religie, geschiedenis, en ideeën en ervaringen van anderen. Ik stapelde compromis op compromis, deed gewoon mee met de rest, zonder dat ik ooit een bevestiging van mijn geloof ervoer, totdat ik pas geleden dacht: Wat geloof ik eigenlijk nog écht? Het antwoord was: Te weinig om mezelf nog als een christen te beschouwen. Dat besef hakte erin, maar het werd hoog tijd me dat te realiseren.

Ik vertel dit omdat ik wil laten zien dat zo’n einde van een NSA-carrière óók mogelijk is. Het is misschien niet de bedóeling, want NSA-activiteiten zijn bedoeld om je geloof op te bouwen, maar ik weet zeker dat ik niet het enige lid ben dat zo bij NSA is weggegaan. Het is een wat zeldzaam, maar mogelijk resultaat van je lidmaatschap, eentje die genoemd mag worden. Ik zal deze beslissing niemand aanraden, vooral omdat hij puur persoonlijk is, maar hij heeft voor mij heel verhelderend gewerkt. Ik sta voor mijn gevoel weer aan het begin, met zoveel mogelijk een open mind, en de reis gaat verder. Wie weet waar ik terecht kom, en langs welke route!

In die geest wil ik tot slot een melancholische en ietwat zoetsappige gedachte met jullie delen, want dat past bij een gelegenheid als deze:
NSA is als een kanaal dat twee oceanen verbindt, een soort Panamakanaal. Mensen komen uit verschillende richtingen bij elkaar, en varen een poosje met elkaar op.
Ze dienen moties in, acteren in de Happening, wekken mensen te vroeg tijdens NSA-weekenden, begeleiden zangdiensten, schrijven in de Profiel, leiden chaotische disputen, commissies of kringen, borrelen tot laat, controleren de kas, notuleren vergaderingen, commanderen tijdens de KMT, typen het forum vol onzin, regelen feesten, maken foute moves op de dansvloer… en ga zo maar door, om daarna weer het ruime sop te kiezen. Velen gaan met anderen verder, in grote en kleine groepen, in verschillende richtingen, maar allemaal koersten ze door hetzelfde kanaal, en dankzij die doorgang heeft iedereen een hele nieuwe wereld vóór zich.

Ik wens jullie een behouden vaart!

Mijn circa 40 favoriete films

Deze lijst wordt up-to-date gehouden.
Laatste wijziging: april 2010


+++++ umberto d.
+++++ tokyo story
+++++ l'avventura
+++++ una giornata particolare
+++++ innocence (lucile hadzihalilovic, 2004)

++++ la dolce vita
++++ crimson gold
++++ paris, texas
++++ rashômon
++++ the taste of tea
++++ throne of blood
++++ alien
++++ leaving las vegas
++++ kikujiro
++++ after life
++++ caché
++++ twelve o'clock high
++++ ordet
++++ vals im bashir

+++ kaïro
+++ blade runner
+++ lost in translation
+++ chungking express
+++ before sunrise
+++ nobody knows
+++ der himmel über berlin
+++ il posto
+++ funny games
+++ hugo och rosa
+++ ghost in the shell 2: innocence

++ l'armée des ombres
++ some like it hot
++ songs from the second floor
++ 2001: a space odyssey
++ battle royale
++ hana-bi
++ the thing
++ fear and loathing in las vegas
++ naked
++ badlands
++ the return
++ dr. strangelove...
++ once upon a time in the west
++ halbe treppe
++ eyes wide shut

Noot bij 'Processor for President!'

De ChristenUnie houdt in haar partijprogramma namelijk vast aan het standpunt dat een oplossing van het Midden-Oostenconflict geen gedeeld Jeruzalem kan/mag behelzen. Waarom niet? Omdat dat niet strookt met goddelijke beloftes en profetieën in de Bijbel! Dat dit een puur religieuze opvatting is waar de overgrote meerderheid van de Nederlanders én de betrokken Israëli’s en Palestijnen geen boodschap aan heeft, doet blijkbaar niet terzake. Het is misschien een principiële houding waar de achterban achter staat, maar ook een volstrekt onrealistische. Niemand is erbij gebaat dat een partij met invloed op het conflict dit soort sentimenten laat meespelen, die, laten we eerlijk zijn, weinig met de werkelijkheid te maken hebben. Met alle real-life gevaren van dien. Daarom vind ik dit een goed voorbeeld van irrationele politiek.

PerspectieF, de jongerenafdeling van de CU, is tegen het betreffende punt in het partijprogramma, zoals in dit artikel van het Nederlands Dagblad te lezen valt.
_________________
Zie hier het blogbericht behorende bij deze noot.

Dialoog of betoog? (bijlage)

Voor je verder leest, is het misschien handig om de dialoog op Peter Scheele's pagina eens te bekijken. Zo wordt de structuur van de tekst hieronder wat duidelijker. Op drie plaatsen heb ik een link naar een besproken gedeelte van de dialoog geplaatst, omdat er grotere stukken tekst van Scheele staan. Okay, let's go:

Peter: Geloof je in het bestaan van een God, kracht of hogere macht?
Jouw antwoord:
1. Er zal wel iets zijn, maar wat weet ik niet.
2. Ja, er moet wel een God zijn.
3. Nee, zoiets geloof ik niet.
4. Absoluut niet!

Meteen wordt het al lastig. Een 'kracht' of 'hogere macht' kun je natuurlijk heel breed opvatten. Er is een kans dat er een verder ontwikkelde buitenaardse beschaving dan de onze bestaat. Is dan een hogere macht? Omdat ik weet dat Scheele eigenlijk doelt op een god (zie naam website), kies ik hier het derde antwoord. Ik geloof op dit moment namelijk niet in een god.

Peter: Maar het zou kunnen?
Jouw antwoord:
1. Ja, het zou kunnen.
2. Ik denk van niet.

Vaag gestelde vraag. Wat 'zou kunnen'? Dat ik tóch geloof in het bestaan van een god? Hij lijkt te bedoelen dat er toch een god kan bestaan, ook al geloof ik niet dat hij er is. Dat zou volgens mij inderdaad kunnen, dus ik kies voor het eerste antwoord. Mijn kennis is ook maar beperkt, nietwaar?

Peter: Hoe zou je er dan achter kunnen komen of dat echt zo is?
Jouw antwoord:
1. Daar kan je niet achter komen.
2. Ik heb geen flauw idee.
3. Ik weet wel hoe je daar achter kan komen.

Scheele vraagt me hier of ik erachter zou kunnen komen of een god of hogere macht bestaat. Ik vermoed dat hij doelt op een persoonlijke, kenbare god, maar zolang hij het begrip 'god' niet heeft gespecificeerd, klik ik maar op het tweede antwoord. Weet ik veel of ik achter het bestaan van iets kan komen wat (nog) niet nader toegelicht wordt!

Peter: Je kan er niet achter komen!
Jouw antwoord:
1. Hoezo niet?

Hier valt weinig te kiezen, maar zijn stelling is interessant. Scheele beweert dat je als mens er niet achter kunt komen of een hogere macht of een god bestaat. Dat is nogal een bewering. Ik klik dus door.

Peter: Er zijn een paar redenen waarom het ONMOGELIJK voor ons is om erachter te komen of er zoiets als een god is.
1. Je kan niet doodgaan en terugkomen...
2. Je kan niet bij Saturnus rechtsaf....
3. Vriendschap komt van twee kanten...
4. God is geest en heeft geen lichaam. (link)

Jouw antwoord:
1. Vertel me over het doodgaan.
2. Vertel me over de Saturnus
3. Vertel me over vriendschap
4. Vertel me over de geest.
5. Het punt is wel duidelijk.

Onder optie 1 legt Scheele uit dat je niet dood kunt gaan en weer terug kunt komen om je een mening over god te vormen. Hier schijnt al meteen een vroege aanname over die god door: dat hij een hiernamaals bestuurt. Dat begrip is echter zo gekoppeld aan het begrip god, dat ik het hem vergeef. Ik vind dat 'hemelse' bijna-dood-ervaringen geen goed bewijs zijn voor het bestaan van een god, dus ik ben het ruwweg met hem eens. Onder optie 2 (vind het lidwoord 'de' daar erg lelijk staan) zegt Scheele dat je god niet met de Space Shuttle kunt vinden. Omdat het een gangbare opvatting is dat goden onstoffelijk zijn en zich niet in onze werkelijkheid ophouden, ben ik het wederom met hem eens. Onder optie 3 zegt Scheele: "Stel nou dat jij vriendschap met iemand wilt. Dan moet je niet naar huis gaan en achter een buro gaan zitten en heel diep na gaan denken over diegene, want zo leer je iemand niet (beter) kennen." En na een muisklik: "Zo is het met een godheid ook. Je kan hem niet leren kennen door heel hard over hem na te gaan denken." Ik vind het vreemd dat hij god probeert te vergelijken met een menselijke vriend. En als God geest is (zie optie 4), waarom zou over hem nadenken dan een slecht idee zijn? Fysiek naar hem gaan speuren heeft minder zin, medunkt. Deze toelichting is net als de reden zelf erg vaag geformuleerd. Ik kan er niet echt mee eens of oneens zijn. Dan de volgende optie, nummer 4. Hier herhaalt Scheele in feite wat hij met optie 2 impliceerde: God heeft geen lichaam, is alleen geest. In mijn belevingswereld is de geest onderdeel van het lichaam, maar à la. Na alles gelezen te hebben, klik ik maar op optie 5. Scheele's punt is duidelijk, ook al drukt hij zich nogal onduidelijk uit: als mens kom je er niet achter of god bestaat. Daar wil ik wel in mee gaan.

Peter: Dus eigenlijk is god, ALS hij al bestaat, een ONBEKENDE GOD.
Jouw antwoord:
1. Hoezo 'Onbekend'?
2. Ja, dat is een goeie naam.
3. Wat je maar wilt.
4. Nah…

Weer vier reacties om uit te kiezen. Ik kies voor optie 2. Als we als mensen er inderdaad niet achter kunnen komen of god bestaat, is en blijft zijn aard ons inderdaad onbekend.

Peter: TENZIJ…
Jouw antwoord:
1. Huh?
2. Tenzij wat?

Nu wordt het spannend! Ik klik op optie 2.

Peter: Tenzij de Onbekende God ZELF de moeite neemt om zich bekend te maken!
Jouw antwoord:
1. Ik snap het
2. Oh, zo bedoel je, ja natuurlijk.
3. Huh?! Hoe bedoel je.
4. Wow, nog een keer…


Ik weet waar dit heen gaat, maar omdat ik even stommerdje speel, klik ik op optie 3.

Peter: Nou, het is voor ons mensen niet mogelijk om erachter te komen of en wie Onbekende God is, als hij zelf de moeite niet neemt om ons te laten weten wie hij is.
Jouw antwoord:
1. Ga door.
2. Het is wel duidelijk.

Ik klik op optie 2. Áls er een god is en we die niet kunnen bespeuren, zou je inderdaad kunnen zeggen dat de toenaderingspoging van zijn kant moet komen.

Peter: De vraag "Bestaat er een god?" moeten we nu veranderen in de vraag "Heeft de Onbekende God zichzelf bekend gemaakt?".
Jouw antwoord:
1. ?????
2. Snap ik.
3. Nee, nee, nee. Ik denk niet dat god zichzelf bekend maakt.

Klik! Optie 2.

Peter: Goed, de vraag is dus: "Heeft Onbekende God zichzelf bekend gemaakt?" En hoe dan en waar en was/is dat voor iedereen, of slechts voor enkelen? Moet je er iets voor doen om er achter te komen? Etcetera.
Jouw antwoord:
1. Ok.

Klik.

Peter: Hoe zou jij dat doen? Als jij de Onbekende God was, wat zou je dan doen om jezelf aan ons bekend te maken? Denk eerst eens over wat je zou doen.
Jouw antwoord:
1. Ok. Ik heb nagedacht.
2. Nee, ik wil meteen door.

Nou, als ik Onbekende God was, zou ik er in de eerste plaats voor zorgen dat mensen zich constant van me bewust zijn. Ik zou me dus constant bekendmaken. Ik heb de oplossing, dus ik klik op optie 1.

Peter: Wat zou je doen? (Om de mensen te laten zien dat je er bent.) (link)
Jouw antwoord:
1. Ik zou iets doen dat voor alle mensen van alle tijden duidelijk is.
2. Ik zou 1 of meerdere keren een grote DAAD stellen, die in de geschiedenisboekjes komen te staan.
3. Ik zou speciale mensen uitzoeken die mijn boodschap door moeten geven.
4. Ik zou mensen uitzoeken die het waard zijn en HEN iets van mezelf laten zien.
5. Een combinatie van bovenstaande.
6. Ik zou voor iedereen diegene zijn die hij/zij wil dat ik ben…
7. Ik zou me er niet druk om maken, de mensen moeten het zelf maar weten.
8. Ik zou iets heel anders doen dan wat hier staat.
9. Ik weet het gewoon niet.
10. Ik vind dit onzinnig.

Helaas staat mijn oplossing niet tussen de rammelende opties. Optie 2 lijkt me niet handig: geschiedschrijving is erg onbetrouwbaar en is er ook niet altijd geweest. Veel mensen zouden hierdoor kennis van mijn bestaan mislopen. Optie 3 lijkt me ook teveel beperkt in tijd en plaats. Optie 4 komt niet in aanmerking, we hebben het over álle mensen. Optie 6 is matig, want voor mij is het blijkbaar erg belangrijk dat ik mezelf bekendmaak, dus ik tolerereer geen verdraaiingen van mijn wezen! En waarom zou je je de moeite nemen je bekend te maken als iedereen zelf mag weten wie of wat je bent? Optie 7 past hier niet, de vraag is immers hóe ik mezelf bekendmaak. Optie 8 is te tijdrovend en zal deze post te lang maken, en toptie 9 en 10 doen net zoals optie 7 niet ter zake. Maar optie 1 spreekt me wel het meest aan aan. Het klinkt als mijn eigen plan en houdt in dat ik alle mensen die ooit hebben bestaan doorlopend blootstel aan overtuigend bewijs. Ik klik dus op 1.

Peter: Dat lijkt me een hele zinvolle aktie! Dan kan niemand er omheen. Het is aan de andere kant wel een beetje onpersoonlijk.
Jouw antwoord:
1. Ja, maar dat weegt niet op tegen het feit dat iedereen het dan weet.
2. Hmm, misschien is iets anders dan toch beter. Ik wil opnieuw kiezen.
3. Nou, ik kan als god natuurlijk meer dingen doen. Ik kies nog iets.

Wat nou 'onpersoonlijk'? Het is toch "duidelijk" voor "alle mensen" dat het van jou als god komt? Dat lijkt me persoonlijk genoeg. Ik denk dat Scheele op het punt staat te suggereren dat het antwoord in een menselijk pakketje dient te worden gegeven, omdat we het anders niet snappen. Ik kies stug voor optie 1. Ik, als Onbekende God, vind het belangrijker dat iedereen de kans krijgt me te kennen (want dat was het hele idee, remember?), dan dat de manier van bekendmaken superpersoonlijk is.

Peter: Wat zou je van het idee vinden als Onbekende God nou eens als een mens was, [die] zoals jij en ik en op deze wereld rondloopt?
Jouw antwoord:
1. Dat lijkt me niet zo'n goed idee.
2. Dat lijkt me een geweldig idee.
3. Dat zou helemaal niet kunnen.
4. Poeh, dat weet ik niet, hoor.

Ik vind het een slecht idee. De mensen die vóór die mens leefden, weten dan niet van zijn bestaan af. Zelfs al zou de godmens de allereerste mens geweest zijn, dan is het zo dat verslagen van je eventuele woorden en daden mettertijd verloren gaan. De geschiedschrijving is immers niet perfect en heeft, zoals ik al eerder zei, niet altijd bestaan. Ik kies voor optie 1.

Peter: Waarom niet? Een mens kunnen we tenminste begrijpen, zien, mee praten, aanraken, meemaken, horen wat hij zegt etcetera.
Jouw antwoord:
1. Daar zit wat in.
2. Nee, ik vind het geen goed idee.

Het aantal mensen dat daadwerkelijk die mens zou meemaken, aanraken, etc., zou in vergelijking met de totale wereldbevolking van de hele menselijke geschiedenis nogal klein zijn. En ook al geven ze hun ervaringen aan volgende generaties door, dan bestrijken die nog steeds slechts een deel van alle mensen die bestaan hebben. Eén voordeel heeft de godmens-benadering wel: als God neem je zo een verschil in wezen (goddelijk/menselijk) weg, zodat het contact voor mensen 'normaler' wordt. Alleen zal de godmens dan mogelijk te maken krijgen met menselijke concurrenten, die óók kunnen beweren dat ze god zijn en de waarheid in pacht hebben. Wie moet je geloven? Ik vind het nog steeds een slecht idee, dus ik ga voor optie 2.

Peter: Waarom dan?
Jouw antwoord:
1. Zeg ik lekker niet.

Ah, fijn. Eén optie, vast als grapje bedoeld, die mijn opvatting niet bepaald dekt. Hier blijkt goed dat de dialoog eigenlijk geen echte dialoog is. Toch maar klikken dan, Scheele laat me geen keus.

Peter: Nou, ik heb nieuws voor je: de Onbekende God HEEFT een keer een geweldige stunt uitgehaald. Hij heeft ooit eens als mens op deze wereld rondgelopen!
Jouw antwoord:
1. Doe normaal!
2. Meen je dat?
3. Ik geloof er geen snars van
4. Als jij het zegt…

Aha! De aap komt rap uit de mouw gekropen. Omdat elk antwoord dezelfde uitkomst heeft (ja, ik heb gespiekt), klik ik maar op optie 2.

Peter: En die mens heette Jezus.
Jouw antwoord:
1. Kom op he, wat een onzin.
2. Ja, ja.
3. Dat geloof je toch zelf niet!
4. Hmm, zit wat in.
5. Ah, ik snap het.
6. Helemaal mee eens.

Surprise!! Ik zoek naar de reactie 'Leg uit', maar omdat die er niet is, klik ik maar op optie 2. Klinkt niet zo negatief of juist zo meegaand als de rest.

Peter: En waarom niet? Er is een hele grote kans dat je flink bevooroordeeld bent over Jezus, maar probeer me eens te volgen.
Jouw antwoord:
1. Ik zal m'n best doen.
2. ok.

Peter, ik ben je slaaf en ik klik braaf door. Trouwens, dat 'bevooroordeeld' klinkt nogal negatief. Ja, ik heb een mening over wie Jezus was, maar om dat nou bevooroordeeld (vooroordeel = ongegronde mening) te noemen, is wel wat neerbuigend...

Peter: Er zijn een paar hele goede redenen om aan te nemen dat Jezus inderdaad heeft laten zien wie de Onbekende God is. (link)
Jouw antwoord:
1. Zijn geboorte was niet normaal.
2. Hij deed wonderen.
3. Hij zei idiote dingen over zichzelf!
4. Hij was een mens zoals een mens zou moeten zijn.
5. Ga verder.

Eh... Peter, dit zijn geen reacties of antwoorden die in een dialoog passen. Dit is argumenten aanvoeren voor je eigen theorie. Hoe dan ook, alle opties leiden naar een uitleg die steunt op een zeer letterlijke lezing van de bijbel. Ikzelf vermoed dat er omtrent het leven van Jezus veel legendevorming heeft plaatsgevonden, maar helaas geeft Scheele deze optie niet. Bovendien voldoen andere bestaande en mythische personen aan één of meerdere bovenstaande omschrijvingen. Jezus is niet per se uniek wat dat betreft. Optie 4 is erg subjectief. Een mens die naar mijn mening is zoals een mens hoort te zijn, zegt niet dat als ik niet tot degenen behoor die in zijn onzichtbare Vader geloven, ik het voorgoed kan shaken. Al is het wel sympathiek dat hij me waarschuwt.

Peter: Maar de belangrijkste reden waaraan je kan zien dat Jezus de Onbekende God is, is dat hij macht had over leven en dood.
Jouw antwoord:
1. Leg uit.
2. Ja, ja.
3. Ik weet het.

Optie 1, natuurlijk.

Peter: Er zijn een paar goed gedocumenteerde geschiedenissen bekend van mensen die dood waren en hij tot levend wekte. Maar bovenal is hij zelf gekruisigd en gestorven en uit de dood weer levend geworden. Daaraan kan je zien dat Jezus geen gewoon mens was, maar van God kwam.
Jouw antwoord:
1. Ok.

Van deze uitleg valt veel af te dingen. Ik vind de evangeliën niet per se goede documentatie. Het kan natuurlijk slechter, maar ze werden geschreven door mensen die niet bepaald kritisch of objectief waren over de enkele tientallen jaren geleden overleden man die ze letterlijk aanbáden. En er bestaan meer 'goed gedocumenteerde' (lees: opgetekende) wonderverhalen in andere religies. Maar ik heb weer eens geen keuze, dus ik klik op Ok.

Peter: Dus, als je het mij vraagt of je erachter kan komen wie God is? Dan zeg ik volmondig: JA. Kijk maar naar Jezus, hij heeft laten zien dat God er is en wie God is. En weet je…
Jouw antwoord:
1. Nee.

Klik. Flauw :)

Peter: Als het waar is dat God is zoals Jezus is, dan zou je een ongelooflijk grote fan van hem moeten zijn, want Jezus is wel ok. Als God is zoals Jezus is, dan zie ik het helemaal zitten met God!
Jouw antwoord:
1. Geinig!

Ik krijg opeens dèja-vu's van Scheele's vroegere Jezusfanclub. Het zou inderdaad 'geinig' en misschien zelfs wel 'onwijs tof' zijn áls god zich bekendmaakte in de persoon van Jezus, maar ik betwijfel of dat zo is. Scheele heeft me niet weten te overtuigen.

Peter: Goed, we zijn aan het einde van dit gesprekje gekomen. Ik hoop dat ik een beetje heb kunnen duidelijk maken dat het mogelijk is dat je de Onbekende God kan leren kennen in de persoon van Jezus.
Jouw antwoord:
1. Ja, dat is prima gelukt.
2. Ik snap eigenlijk nog steeds niet wat je bedoelt.
3. Nee, ik volg je wel, maar geloof het niet.
4. Ik weet (nog) niet wat ik er van denken moet.
5. Ik wist het eigenlijk al wel.

Alle opties leiden naar het volgende stukje tekst:

Peter: Misschien wil je eens een verslag van Jezus' leven lezen, om zelf eens te bekijken wat hij gezegd en gedaan heeft en wat er allemaal met hem gebeurd is.
Jouw antwoord:
1. Ja, dat wil ik wel.
2. Nee hoor dat hoeft niet.

Als de lezer met 'ja' antwoordt, geeft Scheele hem of haar de mogelijkheid om een internetcursus of een boek te bestellen. Daarmee eindigt de dialoog. Of ben je het met me eens dat het meer op een betoog lijkt?

Wandeling door de wereld (bijlage)

Dingen uit het boekje The Path (zie hier mijn recensie) die ik nog niet wist of onvoldoende besefte:

# het eerste leven voedde zich met snel verdwijnende suikers, gelukkig verscheen fotosynthese
# bomen zijn het gevolg van competitie onder planten; ze ontnemen andere planten zonlicht
# de groene kleur van bladeren is restreflectie, want ze absorberen het rode en blauwe deel van zonlicht
# zwarte bladeren zouden het meest efficiënt zijn
# er zijn zo'n 2 miljoen beschreven diersoorten; werkelijke aantal is misschien 10x zoveel, of zelfs 100 miljoen
# het leven gaat de entropie tegen door fotosynthese, wat neerkomt of aftappen van energie van de zon
# de lente is een soort herhaling van de evolutie van het leven: de zon keert terug en alles leeft op
# zwerfkeien hebben altijd een bron ten noorden van hun ligplaats; hebben over het algemeen noord/zuid-georiënteerde krassen
# stenen in de bodem worden omhooggewerkt door cycli van vorst en dooi; de muurtjes op het Engelse platteland bestaan uit zulke stenen
# volgens het meetsysteem van Chaisson is de computerchip het meest complexe wat de evolutie tot nu toe heeft voortgebracht
# de planeten en sterren leidden tot het wetenschappelijke denken; astronomie ontwikkelde zich eerder dan de geneeskunde
# de vaste bewegingen van de hemellichamen leenden zich voor wiskundige beschrijvingen
# het leven is circulair; het onderscheid hard- en software is moeilijk te maken; constante wisselwerking tussen dna en organisme
# wij zijn afhankelijk van stikstof en bacteriën om proteïnen aan te maken
# onze afhankelijkheid van bacteriën is doorbroken door ontdekking van bemesting; door overbevolking zijn we dáár nu afhankelijk van
# de meerderheid van de wilde bloemen in Noord-Amerika zijn bedoeld of onbedoeld door de Europeaanse kolonisten geïntroduceerd

Voor de mensen die het evolutiemechanisme nog steeds niet (willen) begrijpen en het zien als een miljoenen jaren durende Lotto-trekking, legt Raymo het nog één keer uit (vrij vertaald):

"Ja, er is een element van willekeur en onvoorspelbaarheid in de evolutietheorie zoals die nu wordt toegepast. Genen muteren, door het enorm complexe proces van zelfreplicatie of onder invloed van de omgeving. Dit valt niet te ontkennen; zulke veranderingen zijn uitputtend aangetoond. Die veranderingen lijken op het eerst gezicht inderdaad willekeurig. Maar Darwinistische evolutie is geen chaotische opeenstapeling van willekeurige mutaties. Genetische veranderingen worden geselecteerd op hun overlevingswaarde in een bepaalde omgeving. Hier bestaat ook geen twijfel over; de natuur is overduidelijk meedogenloos in haar oogst van de zwakken. De evolutie van organismen door natuurlijke selectie is niet enkel een theoretische mogelijkheid; het is onvermijdelijk. Alleen het ingrijpen van een goddelijk wezen zou het proces kunnen tegenhouden." (p.84-85)
Wel een originele draai aan het eind, nietwaar?